Karolina LanckoroĹska (1898-2002), jej sylwetka i patriotyczna dziaĹalnoĹÄÂ na emigracji w Rzymie po II wojnie Ĺwiatowej byĹa tematem spotkania z biskupem profesorem Janem Kopcem historykiem koĹcioĹa, stypendystÄ LanckoroĹskich.
W wypeĹnionej po brzegi sali konferencyjnej Miejskiej Biblioteki Publicznej w Opolu biskup J. Kopiec przypomniaĹ Ĺźycie i walkÄ w czasie okupacji oraz dziaĹalnoĹÄ naukowÄ i charytatywnÄ na rzecz niepodlegĹej Polski hrabiny Karoliny LanckoroĹskiej, ĹźoĹnierza ZWZ-AK, odznaczonej w 1942 roku KrzyĹźem Walecznych.
ProwadzÄ cy spotkanie Andrzej Koziar z Delegatury IPN w Opolu przypomniaĹ sylwetkÄ niedawno zmarĹego 23 kwietnia tego roku akowca i Ĺagiernika majora Krzysztofa Wernera âKmicicaâ, prezesa opolskiego koĹa Ĺwiatowego ZwiÄ zku ĹťoĹnierzy Armii Krajowej, jak powiedziaĹ jednego z inicjatorĂłw tego spotkania. Zebrani chwilÄ ciszy uczcili pamiÄÄ majora Wernera
CĂłrka hr. LanckoroĹskiego
Karolina Maria Adelajda Franciszka Ksawera MaĹgorzata Edina urodziĹa siÄ w 1898 r. w  Buchbergu w Austrii w rodzinie arystokratycznej jako cĂłrka Karola hr. LanckoroĹskiego i jego trzeciej Ĺźony MaĹgorzaty z domu Lichnowsky. PochodziĹa z rodu, ktĂłrego korzenie siÄgaĹy czasĂłw WĹadysĹawa Ĺokietka.
W Galicji ograniczona liczba rodzin polskich senatorĂłw zostaĹa wĹÄ czona w szeregi szlachty rycerstwa cesarstwa austriackiego obok takich rodĂłw jak: Tarnowscy, Potoccy, Czartoryscy, Lubomirscy czy GoĹuchowscy znaleĹşli siÄ teĹź LanckoroĹscy. ZachowaĹy one dawne przywileje aĹź do koĹca XIX w. – pisaĹ w âBoĹźym Igrzyskuâ Norman Davies.
Pod koniec XIX wieku rodzina Lichnowsky znajdowaĹa siÄ w grupie arystokracji przemysĹowej Prus obok takich rodĂłw jak Donnersmackowie, Hohenlohe czy Schaffgotschowie.
Zdaniem brytyjskiego historyka N. Daviesa do czasu, kiedy siĹa armii i administracji oraz przemysĹowcĂłw byĹy skupione w prowincjach wschodnich na Pomorzu, w Prusach Wschodnich i na ĹlÄ sku, dopĂłty wpĹywy lojalistycznej arystokracji stanowiĹy potÄĹźny hamulec dla aspiracji PolakĂłw. W takiej atmosferze mĹoda Karolina spÄdziĹa na wiedeĹskim dworze lata dzieciĹstwa. Jednak paĹac przy Jacquingasse 18, w ktĂłrym mieszkali LanckoroĹscy,  odwiedzaĹo wielu wybitnych politykĂłw i dyplomatĂłw,  wĹrĂłd ktĂłrych byli sam cesarz Franciszek JĂłzef I, ambasador WĹadysĹaw SkrzyĹski oraz przyjaciel ojca Karoliny znany malarz Jacek Malczewski, do ktĂłrego obrazĂłw zresztÄ pozowaĹa, a takĹźe wysocy dostojnicy koĹcioĹa katolickiego z nuncjuszem Watykanu w okresie miÄdzywojennym Achillesem Rattim. W drodze do Watykanu zatrzymywaĹ siÄ tam arcybiskup Adam Stefan Sapiecha przyjaciel rodziny, ktĂłrego poznaĹa jeszcze jako maĹa dziewczynka, a później w czasie okupacji, kiedy byĹa w ZWZ-AK, otrzymaĹa rozkaz uczestniczenia w pracach Rady GĹĂłwnej OpiekuĹczej, gdzie ponownie spotykaĹa siÄ z arcybiskupem A. SapiechÄ .
Konspiracja na Kresach
Za dziaĹalnoĹÄ konspiracyjnÄ na Kresach w czasie, kiedy prĂłbowaĹa zorganizowaÄ filÄ Rady GĹĂłwnej OpiekuĹczej w wojewĂłdztwie stanisĹawowskim zostaĹa aresztowana przez Gestapo i skazana na ĹmierÄ. Jednak dziÄki interwencjom dyplomatycznym Roffreda Caetaniego z Rzymu, pozostajÄ cego w bliskich stosunkach z sabaudzkÄ rodzina krĂłlewskÄ uniknÄĹa Ĺmierci. Mimo to trafiĹa do obozu w Ravensbruck (nr obozowy 16076). DoczekaĹa tam jednak zwolnienia po osobistej interwencji prezesa MiÄdzynarodowego Czerwonego KrzyĹźa Carla J. Burkckhardta – mĂłwiĹ biskup Kopiec w czasie prelekcji w MBP w Opolu 23 maja 2013 roku.
WiÄzieĹ obozu
Ostatecznie hrabina LanckoroĹska zostaĹa  przewieziona najpierw do Berlina a stamtÄ d trafiĹa do obozu w Ravensbruck, gdzie przebywaĹa do 5 kwietnia 1945 roku. Po wojnie zostaĹa na emigracji, bo – jak mĂłwiĹa – to nie byĹa juĹź jej Rzeczpospolita. Jednak nigdy nie zapominaĹa o Polakach i historii swojego kraju.
Na emigracji
 Z Rzymu i Londynu wspieraĹa historykĂłw w kraju i dziaĹaĹa spoĹecznie wspierajÄ c PolakĂłw, ktĂłrzy nie chcieli lub nie mogli powrĂłciÄ do Polski funkcjonujÄ cej w nowych komunistycznych realiach.
Po II wojnie Ĺwiatowej pozostaĹa na emigracji, gdzie wĹÄ czyĹa siÄ w organizacjÄ studiĂłw dla zdemobilizowanych ĹźoĹnierzy 2 Korpusu Polskiego im. gen. Andersa, jako wybitny historyk sztuki, znawca wĹoskiego baroku, twĂłrczoĹci Leonarda da Vinci, MichaĹa AnioĹa czy Rafaela. ProwadziĹa zajÄcia poĹÄ czone ze zwiedzaniem zabytkĂłw.
Dla przyszĹych pokoleĹ
NajwiÄkszym osiÄ gniÄciem jest jednak wsparcie powoĹanego 10 listopada 1945 przez ks. Waleriana Meysztowicza Polskiego Instytutu Historycznego i zaĹoĹźenie ku pamiÄci ojca Funduszu im. Karola LanckoroĹskiego, ktĂłry od 1967 r przyjÄ Ĺ nazwÄ Fundacji LanckoroĹskich z Brzezia. Â Profesor K. LanckoroĹska braĹa rĂłwnieĹź udziaĹ w pracach Polskiego Towarzystwa Naukowego na ObczyĹşnie, a takĹźe Biblioteka Polska w ParyĹźu.
Spotkanie odbyĹo siÄ w ramach dziaĹajÄ cego w Opolu Klubu Historycznego im. gen Stefana Roweckiego â Grota i zostaĹo przygotowane przez DelegaturÄ IPN w Opolu przy wspĂłĹpracy z MiejskÄ BibliotekÄ PublicznÄ .
WykĹad w marcu 2017 r. wygĹosiĹ biskup Jan Kopiec (1993-2011) biskup pomocniczy diecezji opolskiej, od 2012 biskup diecezjalny gliwicki.
