Jan PaweĹ IIÂ Wielki
1920-2005
wybrany na PapieĹźa 16 paĹşdziernika 1978 r.
Jeden z najwiÄkszych autorytetĂłw moralnych przeĹomu XX i XIX w.
Jego osobiste Ĺwiadectwo stanowiĹo jego siĹÄ. DziÄki mediom staĹ siÄ jednym z najbardziej znanych ludzi – jednak to nie media kreowaĹy wizerunek PapieĹźa, to PapieĹź wpĹywaĹ na Ĺwiat mediĂłw. Dziennikarze go nie tylko szanowali i podziwiali, ale czuli, Ĺźe sami uczestniczÄ w wielkiej misji, sami doĹwiadczajÄ czegoĹ absolutnie szczegĂłlnego. Naturalnie – byli tacy, ktĂłrzy prĂłbowali poddawaÄ krytyce jego nauczanie, byli i tacy, ktĂłrzy chcieli go zabiÄ i unicestwiÄ jego dzieĹo. On sam dawaĹ prawdziwe Ĺwiadectwo Ĺźycia chrzeĹcijaĹskiego w miĹoĹci, posĹudze, mÄ droĹci, pracy i cierpieniu. PodróşowaliĹmy wraz z nim przez 27 lat pontyfikatu po caĹym Ĺwiecie, wydawaĹo siÄ, Ĺźe bÄdzie z nami na zawsze. A jednak pozostawiĹ nas… lecz z niezastÄ pionymi wraĹźeniami przeĹźywania modlitwy, wiary i zaufania. PozostawiĹ nas ze swoim nauczaniem, z dziedzictwem, do ktĂłrego w chwilach kryzysu i zwÄ tpienia potrzebujemy wracaÄ. Jego nauczanie nie byĹo momentami wygodne, sprawiaĹo trudnoĹci, zmuszaĹo do zastanowienia siÄ, ale ciÄ gle jest ĹşrĂłdĹem wskazĂłwek – dla prostych i wszechstronnie wyksztaĹconych. ByĹ dla nas jak ojciec, bo prowadziĹ nas do Boga Ojca ze szczegĂłlnym naboĹźeĹstwem do Matki Boskiej. Nie lÄkajcie siÄ – przywoĹywaĹ sĹowa Jezusa Chrystusa – dajÄ c otuchÄ i wskazĂłwkÄ.
Wszyscy musimy wybraÄ dialog i miĹoĹÄ jako jedyne drogi, ktĂłre pozwalajÄ nam szanowaÄ prawa wszystkich i podejmowaÄ wielkie wyzwania nowego tysiÄ clecia.
PosĹannictwo mĹodych
Wiele z tego co, bÄdzie jutro, zaleĹźy od zaangaĹźowania siÄÂ dzisiejszego pokolenia chrzeĹcijan. ZaleĹźy nade wszystko od waszego zaangaĹźowania, dziewczÄta i chĹopcy, na ktĂłrych wnet spocznie odpowiedzialnoĹÄ za decyzje, od ktĂłrych zaleĹźeÄ bÄdÄ nie tylko wasze losy, ale takĹźe losy wielu innych ludzi. Waszym posĹannictwem jest zabezpieczenie w jutrzejszym Ĺwiecie obecnoĹci takich wartoĹci, jak peĹna wolnoĹÄ religijna, poszanowanie osobowego wymiaru rozwoju, ochrona prawa czĹowieka do Ĺźycia , poczÄ wszy od momentu poczÄcia aĹź do momentu Ĺmierci, troska o rozwĂłj i umocnienie rodziny, dowartoĹciowanie kulturowych odrÄbnoĹci dla wzajemnego ubogacenia siÄ wszystkich ludzi, ochrona rĂłwnowagi naturalnego Ĺrodowiska, ktĂłre coraz bardziej bywa zagroĹźone. – mĂłwiĹ Jan PaweĹ II w CzÄstochowie 15 sierpnia 1991 r.


